برف می بارد برف میبارد به روی خار و خارا سنگ کوهها خاموش دره ها دلتنگ راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ بر نمی شد گر ز بام کلبه ها دودی یا که سوسوی چراغی گر پیامی مان نمی آورد رد پاها گر نمی افتاد روی جاده های لغزان ما چه می کردیم در کولاک دل آشفته دمسرد؟ آنک آنک کلبه ای روشن روی تپه روبروی من در گشودندم مهربانیها نمودم زود دانستم که دور از داستان خشم برف و سوز در کنار شعله آتش قصه میگوید برای بچه های خود عمو نوروز گفته بودم زندگی زیباست گفته و نا گفته ای بس ناگفته ها اینجاست آسمان باز آفتاب زر باغهای گل دشت های بی در و پیکر سر برون آوردن گل از درون برف تاب نرم رقص ماهی در بلور آب بوی خاک عطر باران خورده در کهسار خواب گندمزارها در چشمه مهتاب آمدن رفتن دویدن عشق ورزیدن غم انسان نشستن پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن کار کردن کار کردن آرمیدن چشم انداز بیابانهای خشک و تشنه را دیدن جرعه هایی از سبوی تازه آب پاک نوشیدن گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن همنفس با بلبلان کوهی آواره خواندن در تله افتاده آهو بچگان را شیر دادن نیمروز تاریکی را در پناه دره ماندن گاه گاهی زیر سقف این سفالین بامهای مه گرفته قصه های در هم غم را نم نم های باران شنیدن بی تکان گهواره رنگین کمان را در کنا بام دیدن یا شبی برفی پیش آتش ها نشستن دل به رویا های دامنگیر و گرم شعله ها بستن آری آری زندگی زیباست زندگی آتشگهی دیرینه پا بر جاست گر بیفروزیش رقص شعله اشدر هر کران پیداست ور نه خاموش است و خاموشی گناه ماست پیر ورد آرام و با لبخند کنده ای در کوره افسرده جان افکند چشم هایش در سیاهی های کومه جست و جو میکرد زیر لب آهسته با خود گفت و گو میکرد شعله اش را بایدبرفروزنده شعله اش را هیمه سوزنده جنگلی هستی تو ای انسان جنگل ای روییده آزاده بی دریغ افکنده روی کوهها دامن آشیان ها بر سر انگشتان تو جاوید چشمها در سایبانهای تو جوشنده آفتاب و باد و باران بر سرت افشان جان تو خدمتگر آتش سر بلند و سبز باش ای جنگل انسان زندگانی شعله میخواهد صدا سر داد عمو نوروز شعله ها را هیمه باید روشنی افروز کودکانم داستان ما ز آرش بود او به جان خدمتگر باغ آتش بود روزگاری بود روزگار تلخ و تاری بود بخت ما چون روی بد خواهان ما تیره دشمنان بر جان ما چیره شهر سیلی خورده هذیان داشت بر زبان بس داستانهای پریشان داشت زندگی سدر و سیه چون سنگ روز بد نامی روز گار ننگ غیرت اندر بندهای بندگی پیجان عشق در بیماری دلمردگی بی جان فصل ها فصل زمستان شد صحنه گلگشت ها گم شد نشستن در شبستان شد در شبستانهای خاموشی می تراوید از گل اندیشه ها عطر فراموشی ترس بود و بالهای مرگ کس نمی جنبید چون بر شاخه برگ از برگ سنگر آزادگان خاموش خیمه گان دشمنان پر جوش مرزهای ملک همچو سر حدات دامنگستر اندیشه بی سامان برجهای شهر همچو باروهای دل بشکسته و ویران دشمنان بگذشته از سر حد و از بارو هیچ سنه کینه ای در بر نمی اندوخت هیچ دل مهری نمی ورزید هیچ کس دستی به سوی کس نمی آورد هیچ کس در روی دیگر کس نمی خندید باغهای آرزو بی برگ آسمان اشک ها پر بار گرمرو آزادگان در بند روسپی نامردان در کار انجمن ها کرد دشمن رایزن ها گرد هم آورد دشمن تا به تد بيري كه در نا پاك دل دارند هم به دست ما شكست ما بر انديشند نازك انديشانشان بي شرم كه مباداشان دگر روزبهي در چشم يافتند آخر فسوني را كه مي جستند چشم ها با وحشتي در چشمخانه هر طرف را جستجو ميكرد وين خبر را هر دهاني زير گوشي بازگو ميكرد آخربن فرمان آخرين تحقير مرز را پرواز تبري ميدهد سامان گر به نزديكي فرو آيد خانه هامان تنگ آرزو مان كور ور ببرد دور تا كجا؟ تا چند؟ آه كو بازويي پولادين و كو سر پنجه ايمان؟ هر دهاني اين خبررا بازگو ميكرد چشم ها بي گفت و گويي هر طرف را جستجو ميكرد پيرمرد اندهگين دستي به ديگر دست مي ساييد از ميان دره هاي دور گرگي خسته ميناليد برف روي برف ميباريد باد بالش ر به پشت شيشه ميماليد صبح مي آمد پيرمرد آرام كرد آغاز پيش روي لشكر دشمن سپاه دوست دشت نه دريايي از سرباز آسمان الماس اختر هاي خود را داده بود از دست بينفس ميشد سپاهي در دهان صبح باد بر ميريخت روي دشت باز دامن البرز لشكر ايرانيان در اضطرابي سخت در داور دو دو و سه سه به پچ پچ كرد يكديگر كودكان بر بام دختران بنشسته بر روزن مادران غمگين كنار در كم كمك در اوج آمد پچ پچ خفته خلق چون بحري بر آشفته به جوش آمد خروشان شد به موج افتاد برش برگرفت و مردي چون صدف از سينه بيرون داد منم آرش چنين آغاز كرد آن مرد با دشمن منم آرش سپاهي مردي آزاده به تنها تير تركش آزمون تلختان را اينك آماده مجوييدم نسب فرزند رنج و كار گريزان چون شهاب از شب چو صبح آمده ديدار مبارك باد آن جامه كه اندر رزم پوشندش گوارا باد آن باده كه اندر فتح نوشندش شما را باده و جامه گوارا و مبارك باد دلم را در ميان دست ميگيرم و مي افشارمش در چنگ دل اين جام پر از كين پر از خون را دل اين بي تاب خشم آهنگ كه تا نوشم به نام فتح تان در بزم كه تا بكوبم به جام قلبتان در رزم كه جام كينه از سنگ است به بزم ما رزم ما سبو و سنگ را جنگ است در اين پيكار در اين كار دل خلقي است در مشتم اميد مردمي خاموش هم پشتم كمان كهكشان در دست كمانداري كمان گيرم شهابي تيز رو تيرم ستيغ سر بلند كوه ما وايم به چشم آفتاب تازه رس جايم مرا تير است آتش بر مرا باد است فرمانبر و ليكن چاره را امروز زور و پهلواني نيست رهايي با تن پولاد و نيروي جواني نيست در اين ميدان بر اين پيكان هستي سوز سامان ساز بري از جان بيايد تا فرو ننشيند از پرواز پس آنكه سر به سوي آمان بر كرد به آهنگي دگر گفتار ديگر كرد درود اي واپسين صبح اي سحر بدرود كه با آرش تو را اين آخرين ديدار خواهد بود به صبح راستين سوگند بهبهان آفتاب مهربار پاك بين سوگند كه آرش جان خود در تير خواهد كرد پس آنكه بي درنگي خواهدش افكند زمين ميداند اين را آسمان ها نيز كه تن بي عيب و جان پاك است نه نيرنگي به كار من نه افسوني نه ترسي در سرم نه در دلم باك است درنگ آورد و يك دم شد به لب خاموش نفس در سينه هاي بيتاب ميزد جوش ز پيشم مرگ نقابي سهمگين بر چهره مي آيد به هر گام هراس افكن مرا با ديده خونبار مي يابد به بال كر كسان گرد سرم پرواز ميگيرد به راهم مينشيند راه مي بندد به رويم سرد مي خندد به كوه و دره ميريزد زهر خنده ش را و بازش باز مي گيرد دلم از مرگ بيزار است كه مرگ اهرمن خود آدمي خوار است ولي آن دم كه ز اندو هان روان زندگي تار است ولي آن دم نيكي و بدي را گاه بيكار است فرو رفتن به كام مرگ شيرين است همان با يسته آزادگي اين است هزاران چشم گويا و لب خا موش مرا بيك اميد خويش ميداند هزاران دست لرزان و دل بر جوش گهي مي گيردم كه پيش مي راند پيش مي آيم دل و جان را به زيور هاي انساني مي آرايم به نيرويي كه دارد در زندگي در چشم و در لبخند نقاب از چهره ترس آفرين مرگ خواهند كند نيايش را دو زانو بر زمين بنهاد به سوي قله هاذ دستان زهم بگشاد برا آفتاب اي توشه اميد برا اي خوشه خورشيد تو جوشان چشمه اي من تشنه اي بي تاب برا سر ريز كن تا جان شود سيراب چو پا در كام مرگي تند خو دارم چو در دل جنگ با اهريمني پر خاش جو دارم به موج رو شنايي شست شو خواهم ز گلبرگ تو اي زرينه گل من رنگ و بو خواهم شما اي قله هاي سر كش خا موش كه پيشاني به تندر هاي سهم انگيز مي ساييد كه برايوان شب داريد چشم انداز رو يايي كه سيمين پايه هاي روز زرين را به روي شانه مي كوبيد كه ابرا آتشين را در پناه خويش مي گيرند غرور و سر بلندي هم شما را باد امد يم را بر افرازيد چو پرچم ها كه از باد سحر گاهان به سر داريد غرورم را نگهداريد به سان آن پلنگاني كه در كوه و كمر داريد زمين خاموش بود و آسمان خاوش تو گوئي اين جهان را بود با گفتار آرش گوش به بال كوه ها لغزيد كم كم پنجه خورشيد هزاران نيزه زرين به چشم آسمان پاشيد نظر افكند آرش سوي شهر آرام كودكان بر بام دختران بنشسته بر روزن مادران غمگين كنار در مرد ها در راه سرود بي كلامي با غمي جانكاه ز چشمان برهمي شد با نسيم صبح دم همراه كدامين نغمه ميريزد كدام آهنگ آيا ميتوان ساخت طنين گام هاي استواري را كه سوي نيستي مردانه مي رفتند ؟ طنين گامهايي را كه آگاهانه ميرفتند؟ دشمنان در سكوتي ريشخند آميز را وا كردند كودكان از بام ها او را صدا كردند مادران او را دعا كردند پيرمردان چشم گرداندند دختران بفشرده گردنبند ها در مشت همره او قدرت عشق و وفا كردند آرش اما همچنان خاموش از شكاف دامن البرز بالا رفت وز بي او پرده هاي او پي در پي فرود آمد بست يكدم چشم هايش را عمو نوروز خنده بر لب غرفه در رويا كودكان با ديگان خسته و پي جو در شگفت از پهلواني ها شعله هاي كوره در پرواز باد غو غا شامگاهان راه جوياني كه ميجستند آرش را به قله ها پي گير باز گرديدند بي نشان از پيكر آرش با كمان و تركشي بي تير آري آري جان خود در تير كرد آرش كار صد ها صد هزاران تيغه شمشير كرد آرش تير آرش را سواراني كه ميرانند بر جيحون به ديگر نيمروزي از پي آن روز نشسته بر تناور ساق گردويي فرو ديدند و آنجا را از آن پس مرز ايرانشهر و توران باز ناميدند آفتاب در گريز بي شتاب خويش سالها بر بام دنيا پاكشان سرزد ماهتاب بي نصيب از شب روي هايش همه خاموش در دل هر كوي و هر برزن سر به هر ايوان و هر در زد آفتاب و ماه را در گشت سالها بگذشت سالها و باز در تمام پهنه البرز وين سراسر قله مغموم و خاموشي كه مي بينيد و ندرون دره هاي برف آلودي كه ميدانيد رهگذر هايي كه شب در راه مي مانند نام آرش را پياپي در دل كهسار ميخوانند و نياز خويش ميخواهند با دهان سنگ هاي كوه آرش مي دهد پاسخ مي كندشان از فراز و از نشيب جاده ها آگاه مي دهد اميد مينمايد راه در برون كلبه ميبارد برف ميبارد به روي خار و خوارا سنگ كوه ها خاموش دره ها دلتنگ راه ها چشم انتظار ي كارواني با صداي زنگ كودكان ديري است در خوابند در خوابست عمو نوروز مي گذارم كنده اي هيزم در آتشدان شعله بالا ميرود پر سوز